De Sixtijnse Kapel (Ital.: Cappella Sistina) is de pauselijke huiskapel in het Vaticaan (Rome), gebouwd onder paus Sixtus IV door Giovanni dei Dolci (1473–1481). De kapel is nog steeds in gebruik voor plechtige ceremoniën en als de plaats van samenkomst voor het conclaaf.
De rechthoekige kapel meet 40,5 x 13,2 meter en is 20,7 m hoog. Aan de lange zijden zijn zes vensters.
De muurvlakken onder de vensters zijn in 1481-1483 door verschillende kunstenaars van fresco’s voorzien.
Jaren later gaf Paus Julius II de opdracht aan Michelangelo om het plafond te beschilderen. Michelangelo was daar vier jaar mee bezig, van 1508-1512.
In 1536 kreeg Michelangelo de opdracht van paus Paulus III voor een fresco achter het altaar. Tot 1541 schilderde hij daar aan zijn Het Laatste Oordeel.

‘Tenzij men de Sixtijnse Kapel heeft gezien,
kan men zich geen voorstelling maken van
waar één mens toe in staat is.’

JOHANN WOLFGANG VON GOETHE

Je moet er wat voor over hebben om de beroemde Sixtijnse kapel van binnen te zien. We gingen op een tijdstip dat het iets minder druk heet te zijn, maar deze keer was het tijdstip net zo populair als zo’n beetje alle andere tijdstippen. Eerst sta je dan een hele tijd in de rij, een lange rij, tweemaal de hoek om. En dan ben je binnen, binnen in het Vaticaans museum. Je bent hier niet de enige, het is filelopen. Filelopen betekent in dit geval dat het vaak of te snel gaat, of te langzaam. Het museum heeft heel wat te bieden, maar rustig kijken is er niet bij. De file loopt over deels prachtige mozaïekvloeren, afkomstig uit bijvoorbeeld de Thermen. De meeste mensen kijken niet naar die vloeren. Zonde, ze zijn prachtig!

klik op het plaatje voor een paar grotere foto’s!

Uiteindelijk beland je dan bij de Sixtijnse kapel. Je komt er binnen door een deur onder de grote schildering van Het Laatste Oordeel, en wel pal onder de hel. In de kapel is het voller dan vol. Het is er ook vrij donker. Van de prachtige schilderingen zie je daardoor minder dan je hoopte te zien. Als je hier kijkt (Doen!!), zie je meer. Maar dat is niet ‘live’. En ook al zie je eigenlijk niet zoveel, ‘live’ was toch alle moeite waard.

Dit is ook leuk. Je hoeft niet zelf rond te draaien, je draait gewoon de kapel alle kanten op. Je ziet ook de wanden, en let op de vloer! (Met de + linksonder krijg je alles nog wat groter in beeld.)

Mjin gsm bromt, een sms.
“Poeh! Die berg zit erop! Mijn god, wie heeft die laatste 2 km verzonnen? Toch kwam ik boven. Trots! Nu een welverdiende lunch op het terras *glimlach*”
“Waar?”, sms ik terug.
“De Mont Ventoux! Met de fiets dus Cool hè? Was leuk! Wel een enorme klim.. Wellicht overbodige toevoeging.”

Overbodig ja..
Ik was op die berg. Ik heb ze gezien, die mensen die op de fiets die Mont Ventoux probeerden te beklimmen, meest mannen van middelbare leeftijd, die zichzelf nog even wilden bewijzen. Deze keer gaat het niet om een middelbare man, maar toch … Het blijft gekkenwerk. Waarom zou je?? Zelfs in mijn beste jaren zou ik er niet over gepiekerd hebben, ik die een beetje brug of het stukje terug omhoog in een tunneltje al een hele klim vind. De Mont Ventoux .. Al die kilometers vals plat, die vreselijke bochten, die nare klimmetjes …
Wie had gedacht dat ik ooit een kind zou hebben dat zo gek is om…
Pfff, fietsen op de kale berg ..
…..
“We zijn trots op je,” sms ik haar.

“Slobkousen in die kleurstelling komen maar bij één militaire eenheid voor, de Zwitserse Garde,” reageert Peter op mijn vraag in het vorige stukje. En dat klopt, we waren vorige week in Rome en daar vind je de Zwitserse Garde. Op het andere plaatje zie je de dansende faun, een beeldje dat zich bevindt in het atrium van het Huis van de faun in Pompeii. Daar waren we dus ook, in Pompeii. We waren ook nog in Napels en maakten een tochtje naar Capri, ja, allemaal in die ene week. We hadden dan ook een geweldige week, vermoeiend, maar zeer de moeite waard.
Wie hier nu de komende dagen hele verhalen over Rome verwacht te lezen, met een rits aan illustraties van het Colosseum en het Pantheon, de Spaanse Trappen, de Trevifontein, de Engelenburcht, het Forum en de Thermen, kent me nog niet. Het internet is vergeven van verhalen over Rome en plaatjes van het Colosseum en het Pantheon, de Engelenburcht, het Forum en de Thermen.

Van de Zwitserse Garde kende ik alleen het kleurrijke uniform waarvan ik gisteren de slobkousen liet zien. Het blauwe pak kende ik niet. Zo zie je maar. Soms leer ik nog wat bij.

Ik ben er weer. Hieronder kwam in een reactie de vraag op, waar ik dan wel was. Die vraag, wordt beantwoord met bijgaande plaatjes.
Dáár dus, onder andere.


Waar was ik?
(Nee, er is niets mee te verdienen.)
Morgen meer
Een ding kan ik wel alvast zeggen:
Het was fan-tas-tisch!


Update
De herkomst van de voeten is gevonden.
De foto met het beeldje doet ook mee, waar maakte ik die?

De korte verre vakantie is bijna voorbij.
We vliegen vandaag weer terug, als het goed is.

met de klok mee:
-meeuwen
-Afrodisias, Turkije
-Hattebergfosse, Noorwegen
-Porta Nigra, Trier, Duitsland
-Protea (suikerbossie), Zuid-Afrika
-strand van Vrouwenpolder, Zeeland
-abseilen Gorges du Verdon, Frankrijk
-zicht op Middellandse Zee, Frankrijk

Dit zijn allemaal vakantieherinneringen. Ze zijn me stuk voor stuk dierbaar. En zo heb ik er nog veel meer.
Het was moelijk kiezen.
Het zit zo:
Driemaaldrie, je weet wel van die herinneringen, zou op vakantie gaan. Dat stond ook aangekondigd bij Driemaaldrie.
Maar bij nader inzien vonden we twee maanden stilte veel te saai, te kaal, te leeg. Dat wilden we niet.
Daarom is er nu 3×3-extra.
Stuur een vakantieherinnering in de vorm van een foto (of meer herinneringen in een fotocollage). Er mag eventueel wat tekst bij, een korte toelichting van maximaal 100 woorden, maar dat hoeft niet.
De lange verhalen kun je ook sturen, graag zelfs, maar die bewaren we dan wel tot september.
Voorlopig gaan we ervan uit niet meer dan één inzending per persoon te plaatsen, eventueel met verwijzing naar je eigen weblog voor bijbehorende aanvullingen. We zijn daar niet streng mee, het gaat meer om het ‘omstebeurt’-idee. Het mag een recente foto zijn, maar een foto van tien, achttien of veertig jaar geleden is net zo welkom. Of het nu gaat om een verre vakantie, of een vakantie in de achtertuin of op het balkon, laat het zien!
De foto’s worden zonodig verkleind naar een formaat van ongeveer 600 pixels.
We zijn benieuwd hoeveel variatie jullie weten te brengen.

We kunnen hier dan wel online, en we doen dat nog ook, maar erg schrijverig ben ik niet. Ik lees logjes van anderen, lees het laatste nieuws, zoek wat gegevens, en daar blijft het bij.
Onze eerste dagen hier hadden we prachtig weer, uit de kunst, precies zoals het moet zijn. We zijn geen zonaanbidders, dus bakken op het strand zit er niet in. Maar we hebben wel lekker langs de zee gelopen. We waren op het strand van Vrouwenpolder, een prachtig breed strand. En we waren in Zoutelande, waar J. in zijn jonge jaren heel wat zand verplaatst heeft. We waren ook in Veere. Wat een prachtige plaats is dat toch.
Gisteren was het een stukje frisser. Dan kun je beter naar de stad gaan en dus bezochten we Middelburg. Het werd het in de loop van de middag nog eens flink kouder. Tegen de avond gingen we nog even het strand op in Vrouwenpolder, maar echt lekker was het er niet. Dat was ook wel duidelijk, er waren maar heel weinig mensen op het idee gekomen. Wie er wel was, was in de weer met een vlieger, of was enthousiast aan het kitesurfen.
Vandaag was het koud, en het was ook nat. We zijn in Vlissingen nog eens naar het MuZEEum gegaan. Daar waren we al eerder, maar een tweede keer kan echt geen kwaad. We waren op alle hierboven genoemde plaatsen al eerder, en toch zijn we hier deze week weer.
De plannen voor morgen staan nog niet vast. Dat zien we morgen wel.
Of ik nog foto’s heb gemaakt?
De afgelopen dagen heel veel, vandaag maar eentje. Ik kan er nu niets van laten zien. Misschien komt het nog, misschien ook niet.

Het was mei 2007 en we waren op vakantie in Noorwegen. We liepen door het bos.


Hé, zei K. (toen 3 jaar), ik zie mijn letter.
Ik nam er een foto van. Zie jij zijn letter ook?
(klikop de foto voor een groter plaatje)


De letter K is deze week het thema bij
Take a pic.

(klik)
Ik ben een beetje laat, maar niet té laat, met mijn bijdrage aan het thema van Take a pic van deze week. Het thema is ‘te laat’. Lastig, dat onderwerp. Alle foto’s die ik te laat nam, zijn al lang weggegooid. Gelukkig is er nog zoiets als een archief, en daar zocht ik deze foto. De golven waren echt niet zo bedreigend, maar toch, zo maar ineens …
Hij was duidelijk te laat.

De reden waarom we vorig weekend in Worms waren, was (alweer) een bruiloft. De festiviteiten waren niet in de stad zelf, maar we verbleven er wel.
Bij Worms denken veel mensen direct aan Luther en zijn stellingen, en dat hij die stellingen in Worms een de kerkdeur spijkerde. Maar dan zit je toch fout. Die stellingen publiceerde hij in Wittenberg. Toch heeft Worms wel iets met Luther, hij verscheen er een paar jaar na de stellingen voor de Rijksdag. Dat willen ze er best weten. Er is een enorm Lutherdenkmal waar Luther is afgebeeld omgeven door een reeks anders beelden van professoren, een keurvorst en andere protestanten als Hus en Wyclif.
We hadden niet zo heel veel tijd voor toeristische activiteiten, maar een wandeling door de stad konden we er wel tussendoorprutsen. We zijn onder andere in de kathedraal geweest. Kijk eens wie vlak voor ons naar binnen liep. Dat leverde een stemmig plaatje op.


Als je op de foto klikt, krijg je nog wat plaatjes te zien.

Het thema bij Take a pic is deze week “onderweg”.
Daar is veel van de maken, zowel letterlijk als figuurlijk. Letterlijk heb ik ze maar voor het kiezen uit de voorraad, zeker gezien het feit dat je moet ‘zien ‘ dat de foto onderweg gemaakt is. Ik maak nogal eens foto’s vanuit de rijdende auto. Vanaf de passagiersstoel komt er recht vooruit vaak nog best iets aardigs uit. Op mijn fotoblog plaatste ik al een weinig originele rechttoerechtaanfoto vanaf de achterbank, ook dat was onderweg.
Door de zijruit moet je het eigenlijk niet proberen, die zijn altijd bewogen. Hoe dichter bij de auto, hoe meer “beweging”. Kijk hier maar eens. Het is een foto van niks, maar ik plaats hem toch.

Deze nam ik wel door de zijruit. Ik zat (links!) voorin. We waren in Zuid-Afrika en wat je daar achteraan ziet zijn hutjes van planken, plastic, karton en golfplaten. We waren eerder al een keer onbedoeld midden in een township terecht gekomen. Ik vond het er niet echt bedreigend, maar het voelde er toch niet zo dat je er open en bloot met je camera ging zwaaien. We hoorden later wel dat je ‘daar niet moest zijn’.
Toen we hier langs kwamen, kon ik wel een poging wagen, maar meer dan een poging werd het eigenlijk niet. Toch, ik heb heel wat weggegooid, maar deze heb ik nog.

Op tv zag ik een stukje over een onderzoek door mensen van de universiteit van Wageningen. Ze meten of het in de stad inderdaad warmer is dan buiten de stad. Tegen die extra warmte zouden maatregelen als meer water en meer groen in de stad helpen. Grasdaken zouden het overwegen waard zijn. In Nederland zie je niet veel grasdaken. Ik ken alleen het paviljoen bij de Posbank, maar er zullen er vast meer zijn.




In Noorwegen zie je ze veel. Voor ‘meer natuur’ hoeven ze het daar niet te doen. Natuur hebben ze genoeg. Maar het isoleert goed en staat nog leuk ook. En soms groeit er dan nog wat extra’s op, want dit boompje staat (klik) op een grasdak.