Nanos

Kijk nog eens goed

Nanos — Sat, 06 Mar 2010 18:51:40 +0000

Kijk -66- op herhaling

Weet je het echt niet? Kijk nog eens goed ..

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.

Update
Ik plaatste deze vraag nog een keer, omdat hij al een dag of wat is ‘doorgeschoven’ en ik het vermoeden heb, dat niet iedereen hem gezien heeft.

heiligen

Nanos — Sat, 06 Mar 2010 11:18:58 +0000

Ik lees nog steeds regelmatig berichten in de krant over heiligverklaringen en zaligverklaringen. Nu ging het over de vorige paus. Het gaat steeds sneller in de samenleving, al gaat dat deels aan de kerk voorbij. Maar het gaat kennelijk wel op als het gaat om het opstarten van dit soort procedures.
Van dat heiligverklaren begreep ik als kind niet zo veel en van zaligverklaren begreep ik niets. Het is een voorstadium van de heiligverklaring, heb ik later begrepen. Ik zag het nut ervan niet in en ik herinner me nog dat ik er al jong onwelkome vragen over gesteld heb.
Nee, ik was niet altijd een prettig kind.
Het verschijnsel, anders kan ik het niet noemen, lijkt toegenomen de laatste jaren. Een revival, ze doen er weer meer aan. Het is 2010 en er worden op flinke schaal wonderen gesignaleerd en bewezen geacht, die heiligverklaringen rechtvaardigen. Het zal wel. Ik hoor er al lang niet meer bij, maar het verbaast me wel.

Op mijn katholieke lagere school hoorden we natuurlijk van alles over heiligen. De jaren vijftig waren nog jaren van hoogtij van het rijke roomse leven. Ik wist al vroeg, dat ik ab-so-luut níet heilig wilde worden. En dat terwijl het ons toch als ideaal werd voorgehouden. ik zag het niet zitten. Wat een rare vrouwen waren dat! Bijna al die vrouwelijke heiligen waren maagd en martelares, en dat martelares leek me niks. Ik vond het maar rare verhalen. Later, toen ik ook wist wat een maagd was, werd ik in mijn voornemen gesterkt, heilig worden was niks voor mij.

lichtknopjes

Nanos — Fri, 05 Mar 2010 10:44:14 +0000

In haar column in het Volkskrant Magazine van vorige week zaterdag schrijft Sylvia Witteman:

Volgens intensief onderzoek door mij gaat overal in Europa het licht aan als je de schakelaar omlaag klikt. Hier in Amerika gaat het licht dan juist uit.

Ik kon het niet laten dat intensieve onderzoek door Sylvia te laten volgen door een even intensief onderzoek door mij. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat er enig systeem zou kunnen zitten in de stand van lichtknopjes. Mijn intensieve onderzoek wees vervolgens uit dat er in elk geval in míjn huis geen systeem zit in de stand van de lichtschakelaars. De meeste schakelaars voldoen aan het Amerikaanse systeem, dat volgens mij geen systeem maar waarschijnlijk toeval is. Wat is trouwens ‘omlaag’? En hoe kan de stand van het schakelaar samenhangen met aan/uit als het een van de schakelaars van een lamp met hotelschakelaars is?
Heb jij al eens zo’n onderzoek gedaan?
Het is boeiend, die stand van schakelaars.
Maar het lijkt me handiger naar de lamp te kijken om te weten of die aan dan wel uit is, dan naar de schakelaar.

Embrace life

Nanos — Thu, 04 Mar 2010 22:47:56 +0000

Nu niet denken ‘lamaarzitten’, gewoon even kijken.
De combinatie van reclame, een wijze les en symboliek leverde dit mooie filmpje op:

het rode potlood

Nanos — Wed, 03 Mar 2010 11:56:27 +0000

We mogen weer eens stemmen, gemeenteraad deze keer. We mogen ouderwets stemmen met het rode potlood. Waarom eigenlijk? Waarom is het rode potlood weer terug? Waarom gaan we tientallen jaren terug in de tijd en moet er straks ook nog handmatig geteld worden, vaak door speciaal ingehuurde onervaren krachten?
Waarom? Omdat er fraude gepleegd zou kunnen worden bij het gebruik van stemmachines. Zou kunnen worden, zeg ik, want het is wel omslachtig om dat te doen. Het zou kunnen, denk ik, door de persoon die de machines afstelt. Dat kan al vrij goed ondervangen worden door dat nooit iemand alleen te laten doen en niet in vaste combinaties te laten werken. Het kan, zegt men, van buiten het gebouw waar de machine staat met afstandbediening. Dan moet wel voor elke stem die een partij onrechtmatig toebedeeld krijgt bij een andere partij een stem worden afgetrokken, anders klopt het niet, want er is bekend hoe vaak er op de machine gestemd is. Stemmen kon altijd alleen als de machine ervoor vrijgegeven was. Wat is dan het probleem? Zijn die machines dan niet zo te maken dat er alleen één voor één opgeteld kan worden, en niet afgetrokken? En is met alle kennis van nu niet te voorkomen dat van buitenaf zo gemanipuleerd wordt dat jouw of mijn stem naar een andere partij gaat dan de partij waarop door jou of mij gestemd werd? En als dat zou kunnen, hoeveel moet er dan gemanipuleerd worden voor het aantikt? Er zijn duizenden stemlokaaltjes in Nederland. Daar zou dan duizenden keren geprutst moeten worden van buiten die stemlokalen, wil het niet opvallen dat er geprutst is. En dat geknoei op grote schaal kan dan weer niet onopvallend in een dichtbevolkt land. Ik geloof daar dan ook niet zo in.
Zien ze beren op de weg, waardoor ze niet meer met stemmachines denken te mogen werken? Of ben ik zo onnozel?
Het zal wel het laatste zijn, halfdementerende huisvrouw als ik ben. Toch hoop ik dat die beren snel afgeschoten kunnen worden.

kijk -66-

Nanos — Tue, 02 Mar 2010 16:11:07 +0000

Wie weet wat dit is?

Schrijf hier je oplossing.

Daar was de zon

Nanos — Mon, 01 Mar 2010 21:04:52 +0000

Het is maart, en het was ineens heel licht vandaag. Lekker!
Maar het had ook een groot nadeel: Wat zag ik plotseling veel spinnenwebben, rag en vieze ruiten. Op sommige plekken dacht nog: ‘Hoe kán dat nou? Daar kom ik toch regelmatig!’ (= Daar kom ik, dacht ik, toch echt af en toe). En bij andere plekken vroeg ik me af of ik daar ooit wel eens geweest ben. Dan heb ik het dus wel over stukken in mijn huis waar ik die vuiligheid zag. En van die ruiten wist ik het wel. Ramen zemen doen we hier maar sporadisch. Je moet wel wachten met iets doen tot je daarna kunt zien dat je het gedaan hebt.
Gelukkig heb ik de eerste dagen geen tijd. en daarna zie ik wel weer. Een beetje met de plumeau zwaaien werpt in elk geval vrucht af.

Aju en toedeledokie

Nanos — Sun, 28 Feb 2010 22:16:06 +0000

De eerste keer dat er hier ‘aju’ tegen me werd gezegd, was ik bijna ontsteld.
‘Aju’ kende ik alleen maar als heel onbeleefd. Het was een onbeleefde manier van iemand wegsturen, het kruis van achteren, inpakken en wegwezen, zoiets. Het werd me nu toegevoegd door iemand met wie ik net prettig had staan praten. Hoorde ik dat goed, ‘aju’? Wat was dát nou????
De tweede keer werd het me nageroepen toen ik een winkel verliet. Ik kwam er al snel achter: Hier bleek ‘aju’ een normale manier van gedag zeggen te zijn. Ik hoor het regelmatig, en nog steeds klinkt het me vreemd in de oren.
Het kan nog erger.
‘Doei’ krijg ik nog steeds niet over mijn lippen. ‘Toedeloe’ is een irritant woord. En gisteren hoorde ik bij AH tot twee keer toe iemand ‘toedeledokie’ zeggen.
Wie verzint toch zulke gruwels?

kiekjes

Nanos — Fri, 26 Feb 2010 22:45:25 +0000

Nanos wordt niet gehinderd door enige kennis over sluitertijden, diafragma, belichting, scherptediepte of welke term in dat verband dan ook. Dus …
Ja, vul het zelf maar in.

kiek•je (het ~, ~s)
1 amateurfoto, gelegenheidsfoto => snapshot

bron: Van Dale on-linewoordenboek

Kiekje.
Een kiekje is eene photographie, oorspronkelijk voorstellende een groep of troep fuivende studenten; later elke photographie, vooral door liefhebbers gemaakt. De naam kan ontleend zijn aan den Leidschen photograaf Kiek, die vele studenten, vooral na een feest, in den vroegen morgen op een prentje heeft gezet, doch de mogelijkheid, dat we in kiekje de volksuitspraak van kijkje moeten zien is niet uitgesloten.

bron: dbnl

Dit over mijn foto´s, en meer pretenties heb ik niet.

de mooiste dag

Nanos — Thu, 25 Feb 2010 12:15:42 +0000

Op Driemaaldrie verhaalt Hans over zijn trouwdag. Daar kun je direct een blik reacties op opentrekken, en het roept heel wat herinneringen op bij anderen.
De mooiste dag? Ach nee, er zijn daarna veel mooiere mooiste dagen geweest.
Soms weet je het zelf al niet meer precies. Zo dacht ik dat we in mijn 2CV naar de plechtigheden reden, maar op de foto’s zie ik iets anders. Het is een of andere klassieker, maar hij komt niet volledig in beeld, dus ik kan hem niet thuisbrengen. Waarschijnlijk had mijn broer die bij een vriend opgeduikeld. Nee, we hebben geen reportage met statiefoto’s, alleen wat verzamelde foto’s, in zwartwit of in zwaar verbleekte kleuren, afkomstig van mensen die een camera bij zich hadden.
De dag begon al niet optimaal. Ik ging ’s morgens de bruidegom van huis halen, met die 2CV dus, en op de terugweg vloog er een groot stuk ondoorzichtig plastic op de voorruit. Het dekte de hele ruit af. We hadden geluk dat het door een zwiepende beweging met het stuur genoeg wind ving om weer van de ruit af te vliegen. Ze hadden zomaar bijna de feestelijkheden moeten afblazen (en er andere feestelijkheden voor in de plaats kunnen hebben, zoals we toen zeiden). Uit het voorafgaande kun je al afleiden dat we in elk geval een deel van de tradities aan onze laars lapten. Onze trouwdag is niet door onze wederzijdse ouders aangekondigd. We deden dat zelf. Dat was op zich niet zo raar, we woonde allebei al jaren niet meer ‘thuis’. We trouwden wel in de kerk, voor de lieve vrede, want anders zouden we nog steeds niet getrouwd zijn en in zware zonde leven. Dat laatste kon natuurlijk niet, dat wilden we onze ouders niet aandoen. Het was nog in de tijd dat de meeste ouders opgelucht ademhaalden als ze tenminste hun dochters ogenschijnlijk onbeschadigd het huwelijksbootje in kregen, en ‘op hun bestemming’ zoals dat heette, al heb ik mijn moeder die laatste term nooit horen bezigen. Dat was waarschijnlijk ook wijsheid. Het zou niet goed gevallen zijn.
Hoe dan ook, de bruidegom kocht een nieuw pak dat daarna nog jaren als rouw- en trouwpak dienst deed. En ondergetekende droeg een appelgroen (heel modieus toen) rokje (nette mini net boven de knie) met een jasje van dezelfde kleur en daaronder een oranje (ook heel modieus toen) bloes. Ik kreeg er een boeket van even knaloranje rozen bij en had een grote bruine flaphoed op. Oogverblindend dus, dat groen en oranje bij elkaar, maar zeer eigentijds. En in mijn ogen toen en nog steeds heel wat beter dan een oncomfortabele en uiterst besmettelijke trouwjurk. Daar wilde ik voor geen prijs aan. We trouwden op de langste dag van 1974, hielden wel de onvermijdelijke receptie en na het diner was het feest afgelopen. Vooral de bruid was en is een saai mens die zich op feestjes het liefste vermaakt met toekijken. In het middelpunt van de belangstelling staan is taboe. Daarom hadden bruid en bruidegom te kennen gegeven geen zin te hebben in sketches en andere grappenmakerij. We gingen naar huis. De volgende dag zijn we voor een dag of drie, vier op reis gegaan. Daarna riep de plicht weer.

Op Driemaaldrie kun je lezen hoe het Hans en Thérèse verging op hun mooiste dag.