Nanos

Ik ben door het vogelvoer heen. Ik laat het erbij.
Mijn buurvrouw heeft nog een tafel vol liggen, met gekookte aardappels en doperwten, fruit- en aardappelschillen. Het ziet er nogal onsmakelijk uit.
Is dat gekookte spul wel goed voor vogeltjes?
Dit vinkje ging er wel even kijken. En werd gekiekt vanuit ons slaapkamerraam.

Jacqueline, Enneke, Marnix, Tagrijn en PeterS hebben het goede antwoord gegeven op de vraag bij de foto hiernaast. Klik maar eens op het plaatje, dan zie je meer van wat je ziet.

Ooit (klik), maar dat is wel lang geleden, schreef ik over de kleur verf op ons huis. In juni is er nieuwe verf opgesmeerd. Toen is deze foto gemaakt.

Kijkspel, de stand van zaken

Het kabinet is gevallen..
En nu??
Van de regen in de drup?
Of erger..?

Gisteren schreef ik dat ik nooit weet of ik droom, laat staan dat ik weet wat. Vroeger wist ik dat vaak wel. Ik droomde wat af. En vaak hetzelfde, zoals dit:

Het speelt begin jaren 70. Ik woonde toen in de Leidse binnenstad en had mijn eendje, mijn 2cv’tje dus. Toen was het al zo dat je niet overal onbeperkt mocht parkeren in de binnenstad. Het was een en al blauwe zone. Ik moest dus, als ik de volgende dag niet bijtijds weg dacht te zijn, mijn eend ergens parkeren waar hij kon blijven staan. Daar had ik verschillende plekken voor.
Maar in mijn dromen wist ik nooit waar mijn eend stond.

Waar had ik hem neergezet? Waar??
Ik moest gaan zoeken, lopend.
En lopen deed ik. Ik liep wat af. Alle plekken waar mijn eend mogelijkerwijs kon staan liep ik af, nacht na nacht. En ook alle plekken waar hij helemaal níet kon staan, liep ik af. Kilometers liep ik, elke keer weer.
Ik liep de onwaarschijnlijkste hoeken om, via de raarste verbindingen, naar de onmogelijkste plekken, langs gebouwen die er al lang niet meer stonden, door straten die er inmiddels buiten de droom al heel anders uit zagen, ik liep en liep en liep en liep en liep, liep, liep …

Vannacht droomde ik een droom die ik volgens mij al eens gehad had en ook al eens hier had opgeschreven. Ik schreef hem toen op, omdat het bijzonder was dat ik hem nog wist.
Regelmatig lees ik op weblogs over dromen. Ik kan er niks over schrijven. Niet dat ik het niet zou willen, het wel of niet willen komt niet eens ter sprake. Ik weet zelden of nooit wat ik gedroomd heb. Sterker nog, ik weet doorgaans niet eens óf ik gedroomd heb.
Niks weet ik er van. Heel, heel, heel soms weet ik iets, maar dat is uitzonderlijk, zoals die van vannacht. Jammer!! Vreselijk jammer!! Ik zou best willen weten wat ik droom.

Ik zie het graag, het meeste ervan tenminste, sport op tv. Helaas denken de sportbobo’s dat sport voornamelijk voetbal is, en schaatsen natuurlijk.
Nu, bij de winterspelen, kletsen ze maar aan een stuk door. Ze kletsen veel te veel, teveel voorbeschouwing, teveel nabeschouwing, teveel tussendoorbeschouwing. Waarom laten ze niet meer zien van onbekende sporten in plaats van al dat geklep? Waarom is iets kennelijk alleen maar interessant als er Nederlanders aan mee doen?
Laat dingen zien, en vertel erbij hoe het gaat, wat de bedoeling is, waarop gelet wordt, wat er moeilijk aan is. Doe er meer aan dan die samenvatting van een paar minuten midden in de nacht .
Ja, ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan al dat gesport. Anderen hebben een hekel aan domme shows, harde films, flauwe grappenmakers of moeilijke documentaires. Die kun je allemaal uitzetten en voor iets anders kiezen. Zo is het ook met sportuitzendingen.
Straks zijn er weer paralympics. Krijgen we daar iets van te zien? Waarschijnlijk niet, hooguit een flits in van de laatste drie seconden in het journaal. En dan moet er wel gewonnen zijn door een Nederlander, anders geldt het niet.
Jammer!

Ik had het al een tijdje geleden geconstateerd, die ring is niet meer rond. Ik draaide hem en keek nog eens en nog eens. Ik kon er niets anders van maken dan ovaal. Merkwaardig, dat kan toch niet zomaar vanzelf gebeuren. Daar moet toch wat druk aan te pas komen. Je zou toch zeggen dat je het wel merkt als je ergens klem komt te zitten.
Nou draag ik die ring al tientallen jaren en dat betekent in mijn geval dat ie niet zomaar weer af kan. Toch moest ie af. Na pijnlijk gepruts met zeep lukte het me de ring af te krijgen. En ja, ik wist het. Die ring is ovaal in plaats van rond. Kijk maar (klik op het plaatje), met iets ronds ernaast weet je zeker dat ik je niet voor de gek hou. Nu maar eens kijken of er iets aan te doen valt, en of hij ook groter gemaakt kan worden.

Wie weet wat dit is?





Schrijf hier je oplossing.

Ik schreef hier een tijdje geleden dat een sauna niks voor mij was. En dan krijg je vragen. Dan schrijf ik nog maar een keer de sauna. Nee, ik heb er geen ervaring mee, en die zal ik ook niet krijgen.
We hebben hier op zolder al zo’n jaar of veertien, vijftien een infrarood sauna staan. Volgens de kenner is een infraroodsauna minder benauwd dan een sauna. Gebruik ervan heet ook goed te zijn voor van alles en nog wat, een wonderding is het. Maar de scepticus in mij heeft twijfels. Het heeft jaren geduurd voor ik het ding eens probeerde. Ik heb dat uiteindelijk een aantal keren gedaan. Maar ik hou het er niet in uit. Je krijgt er geen lucht in. Af en toe hapte ik wat koudere lucht door het open stukje in de ruit van de deur, of ik deed de deur even op een kier, maar dat was niet genoeg. Het heet ook minder warm te zijn dan een gewone sauna, maar het is mij nog veel en veel te warm. De rest van wat er prettig aan zou zijn, is me ook niet duidelijk geworden. Kortom, de lol ontgaat me volledig.
Ik ben bovendien geen liefhebber van allerlei baden. Echt, aan mij is een sauna niet besteed.

Nu vraag ik me af, nu ik die prinsesjes op de tribune bij het schaatsen in Vancouver zag, of DE familie weer tijdig terug is in Nederland. En of zo’n meisje van zes geen last zal hebben van jetlag. Want maandag is er gewoon school in Wassenaar.
En leerplicht is leerplicht voor ALLE kinderen in Nederland!

Door de gezamenlijke inspanning van inmiddels zeventien ’schrijvers’ staan er nu 65 herinneringen op Driemaaldrie. Ze zijn ontroerend, of grappig, of droevig, of spannend en gaan over heel uiteenlopende onderwerpen. Ze zijn vaak herkenbaar. Zeventien schrijvers, verschillend van stijl en allemaal de moeite van het lezen waard. Geen tijd voor zoveel stukjes? Begin alvast met één.

Vikram Seth komt uit India.
Hij is dichter/schrijver, hij schrijft in het Engels. Er zijn romans van hem vertaald in het Nederlands. Een tijd geleden las ik ‘Verwante stemmen’. Dat speelt in de wereld van de muziek en gaat over een tweemaal verloren liefde, en over muziek natuurlijk. Het speelt onder andere in Londen en Wenen.
Nu lees ik over het India van ‘na de deling’, het India van de jaren vijftig. Verschillende families zijn door gearrangeerde huwelijken aan elkaar verbonden. Door hun verschillende achtergrond en door de verschillende generaties maak je kennis met heel verschillende mensen met zeer uiteenlopende karakters. Het boek heet ‘De geschikte jongen’. Die geschikte jongen wordt gezocht, als huwelijkskandidaat voor een dochter uit een van de families. Ik neem aan dat die geschikte jongen aan het eind wel gevonden zal zijn, maar op de eerste vijfhonderd bladzijden wordt er nog niet erg actief naar hem gezocht. We maken kennis met veel mensen. Er wordt uitgebreid van alles en nog wat beschreven. Hindoes en moslims, politiek, muziek, kastes, feesten, het komt allemaal voorbij. Dat lijkt saai, maar dat is het niet. Het is of het India van de jaren vijftig naar je toe komt. Ik vind het tot nu toe een boek om van te smullen.
Ik heb het nog lang niet uit, ik heb nog honderden pagina’s te gaan. In die honderden pagina’s zal er nog van alles gebeuren met de personages en de wereld om hen heen. Ik kan dus geen totaaloordeel geven. Ik had nog wel willen wachten met iets over dit boek te vertellen. Maar ik ben overstag gegaan door de smekende blik van Thérèse, die vreselijk graag wilde weten wat ik lees.