Dit kwam ik laatst tegen, en het bleef staan ‘om er iets mee te doen’:

De alcoholproblematiek onder ouderen is in de laatste tien jaar vrijwel verdubbeld. En bij vrouwen is deze stijging nog groter. Van de bij de verslavingszorg ingeschreven alcoholcliënten boven de 55 jaar is bijna eenderde een vrouw. Beneden de 55 jaar is dit een kwart.
Het nationaal gezondheidsinstituut NIGZ maakt zich zorgen over deze trend en vraagt zich af of er, net als bij de jeugd, een relatie ligt met de beschikbaarheid van alcohol in onze samenleving.

Ik snap er weer eens niks van.
Ik drink niet of nauwelijks, met een glaasje wijn heel af en toe heb je het wel gehad.
Dat is niet eens uit braafheid of principe. Ik vindt het gewoon niet lekker en ben dus nooit dronken geweest en zelfs niet teut. Een kater is mij nooit overkomen. Ik ben duidelijk geen gezellig type, in elk geval niet als je drank als een voorwaarde voor gezelligheid ziet. Ik ben dus ook al jaren de BOB, al lang voor die werd uitgevonden.
Aangezien ik ook al niet rook, en bovendien een hekel heb aan rook én aan mensen die zat zijn, is stappen ook al nooit een favoriete bezigheid geweest.
Vroeger, toen ik nog een aanspreekbare leeftijd had, vond ik de benaderingen in de kroeg doorgaans geen welkome benaderingen. Ik woonde in een studentenstad: “Zég, kén ik jou ergens van??’

Mijn alcoholprobleem is dus wel duidelijk, het is er niet.