‘Take a pic’ vraagt deze week om een ‘foutje’. Er wordt gevraagd om een mislukte foto. Nou vind ik een mislukte foto lang niet altijd het gevolg van een foutje, er speelt meer mee. Het onderwerp moet een beetje willig zijn, bijvoorbeeld. Mijn onderwerp werkte niet mee.
Als een foto echt niks is, kieper ik die gelijk weg. Twijfelgevallen mogen nog even blijven, maar verdwijnen doorgaans ook snel in de prullenbak. Ik moest dus ver zoeken om iets te vinden, dacht ik.
Het viel mee. Deze foto is van deze zomer en kreeg nog even uitstel. De koe koos het verkeerde moment om zijn haar kop om te draaien. Het is een koe zonder kop geworden, en dat vond ik toch weer leuk genoeg om hem nog even te bewaren.

Naast Aurelia en Atalanta heeft het (kool)witje een wel heel simpele naam.
Het witje is wel de enige vlinder die ik van jongs af aan goed in beeld heb. De naam is ook nog eens heel makkelijk te onthouden en je weet dan bovendien gelijk hoe het beestje er uit ziet.
We waren echte stadskinderen die de stad nauwelijks uit kwamen. Maar we vingen toen we iets ouder waren toch wel ergens aan de rand kikkervisjes en we plukten de rups van het koolwitje tussen het bloemkoolblad vandaan.
De rups stopten we in een pot, bloemkoolblad erbij, papiertje eroverheen vastgezet met een elastiekje, paar gaatjes in het papier en afwachten. Zo nodig ging er nog wat vers blad in. Ach jullie kennen dit vast allemaal. De etende rups en het proces van het verpoppen hebben we allemaal gevolgd. Als de rups zich eenmaal had verpopt, viel er weinig te beleven aan de inhoud van de pot. Maar dan werd het weer spannend. De vlinder kroop uit de verpakking. Langzaam pompte hij of zij dan de vleugels op. Daar konden we van begin tot eind naar kijken. En dan ging het raam open en kon de vlinder naar buiten.

Dit is een mannetje. Het vrouwtje heeft altijd twee stippen.
Wees gerust, dit was de laatste vlinderfoto. Voorlopig ben ik hier nu wel uitgevlinderd.

Het is een beetje winderig vandaag. De temperatuur is niet slecht, maar het doet allemaal wat herfstig aan. Ik ben er niet gek op, op de herfst dus. De kleurtjes ja, die zijn mooi, maar het wordt steeds donkerder en daarna is het winter. Winter is heel erg donker.
Het hele jaar door een graad of 18 á 23, en vooral niet te donker, dat zou prachtig zijn. Het is saai, maar dat ben ik ook.
Om even wat zomer terug te roepen, we hopen natuurlijk nog op een ouwewijvenzomer, heb ik hier de gehakkelde aurelia voor jullie.
Mooi hè! Mooie naam, mooie vlinder.

Dat is dan ook de oplossing van kijk -31-.
Blogbaas, Eveline, Ria, Bettie, Ton, Jacqeline, Martine, Mariette en Geartsje wisten allemaal zeker dat het een vlinder was. De naam kreeg je hierboven van mij.

Elke eerste maandag in september wordt er hier paardenmarkt gehouden. Het is DE dag van het jaar voor de echte Elstenaar. Maar ja, ik ben hier allochtoon. Ik mis het gevoel. Ik was er in geen jaren geweest.
Vandaag was ik er. En het was leuk. Ik ga dit schouwspel niet meer missen.

Honderden paarden in alle soorten en maten, van piepklein tot flink uit de kluiten gewassen.

Ik vond het prachtig om te zien. Ook de moeite waard zijn de verkopers en kopers en iedereen die daar voor door wil gaan. Daarvoor doorgaan doe je door je uit te dossen met een wandelstok.

Er is verder van alles te zien.
Voor er tot eventuele koop wordt overgegaan, moet het paard even op de catwalk.
De koop wordt hier geregeld met handjeklap. Zodra er een dergelijk contact tuseen verkoper en potentiële koper lijkt te zijn, stroomt het publiek toe. Het is dan ook een mooi gezicht, maar het is zo weer voorbij. Het was mij niet duidelijk of er dan gehandeld was of niet.

Verder was er kraam na kraam van alles te koop wat maar enigszins met paarden te maken heeft, en op een ander stuk markt nog eens van alles wat helemaal niet met paarden te maken heeft.
Er werd volop gegeten en meer dan volop gedronken.

Het is nu tien uur in de avond. Ik hoor vuurwerk.
Potverdrie, het lijkt hier wel een wereldstad.

Ik heb meer dan honderd foto´s gemaakt, met heel veel wandelstokken, heel veel paarden en heel veel

Vandaag bracht ik een groot deel van de dag voor , of in elk geval in de buurt van de buis door. Ik zie nou eenmaal graag sport, maar alleen in dit soort weken geef ik daar ruim aan toe.
Het was heerlijk weer, dus tussen de bedrijven door heb ik in de tuin mijn boek verder gelezen. En daar heb ik dan de camera in de aanslag voor als er iets bijzonders te zien is. Ik heb mijn hoop gevestigd op het weer eens in beeld krijgen van een grote libel met mooie kleuren, maar die mijden onze achtertuin tot nu toe angstvallig. Iets echt bijzonders deed zich niet voor, maar als op een paar meter afstand voortdurend allerlei insecten op de bloemen gaan zitten, moet ik daar toch iets mee. Op een foto zie je veel meer dan in het echt, al is het alleen al omdat de foto stil blijft zitten en het echt niet.

(klik op het plaatje voor een grotere foto)