‘Hé,’ zegt de vrouw bij de kassa, ‘het zijn vijf dezelfde platen.’
We zijn bij de kringloopwinkel.
J. keek er bij de grammofoonplaten (Ik vind dat we er genoeg hebben).
Ik keek bij de boeken (J. vindt dat we er méér dan genoeg hebben).
De vrouw kijkt nog eens.
‘Vijf dezelfde platen?’ zegt ze.
(Het zijn vijf DGG-platen en alle vijf bevatten ze werken van dezelfde componist, uitgevoerd door hetzelfde orkest onder dezelfde dirigent. Maar het zijn vijf verschillende platen. Moeilijk ja, zo ver zal die vrouw wel niet gekeken hebben. De hoezen zien er heel erg hetzelfde uit.)
‘Nee hoor, het zijn verschillende platen.’
Ze kijkt nog eens. Volgens haar zijn ze overduidelijk allemaal hetzelfde.
Nou ja, als we ze hebben willen….
We rekenen €3,20 af voor de vijf platen en één boek (dat er uit ziet als splinternieuw met de boekenlegger van de winkel er nog in en dat nog steeds te koop is voor ruim 16 euro).
Het was weer een dure dag.

Het las best leuk. Vlot ook. Dat vond ik tenminste in het begin.
Ik las ‘De Marionet’ van Tomas Ross. Ik las nooit eerder iets van Tomas Ross. Het idee achter het boek is aardig: “Op 6 mei 2002 ontsnapt Pim Fortuyn op het Mediapark in Hilversum aan een laffe aanslag,” zo staat het op de achterkant. Het boek vertelt hoe het verder ging, met Fortuyn en zijn partij, en met het landsbestuur.
Maar na een pagina of honderd had ik het al een beetje gezien, nog meer Fortuyn….
Nu ben ik even over de helft van de 415 pagina’s. Ben ik nu erg benieuwd wie er achter die aanslag zit? En wil ik weten hoe het verder loopt met de LPF en haar voorman? Fictie en werkelijkheid lopen goed door elkaar, maar het is zo ontzettend veel Fortuyn… Wil ik weten, waarom dit boek ‘De Marionet’ heet? Ik weet het nu wel een béétje, maar wil ik het precíes weten? Wil ik dat allemaal weten?
Ik besluit dat ik niet nieuwsgierig genoeg om me door nog meer Fortuyn heen te lezen.
Ik stop ermee.