De plaatselijke bibliotheek bood mij vandaag zes ‘tegeltjes’ aan. Op elke tegel staat een winnend gedicht van de Regionale Gedichtenwedstrijd die elk jaar in Zuid-Gelderland wordt gehouden.
Het is vandaag Gedichtendag.



Vroeger op school had ik een grondige hekel aan gedichten. Ik vond de taal vaak gezwollen. En als ze voorgedragen werden kon ik de toon niet waarderen, gedragen, veel te plechtig en overdreven.
Later kwam ik toch gedichten tegen die ik wel kon waarderen. Ik kon er genoeg bij elkaar sprokkelen om voor mijn eindexamen op mijn lijst te zetten. Daarin werd gewone taal gebruikt. We moesten ze desgevraagd ook voordragen bij het mondeling. Het hardop lezen van gedichten is maar weinigen gegeven, volgens mij dan. Zelfs de dichters zelf kunnen er nog flink mee de mist in gaan. Ik heb toen dus lang moeten zoeken naar de volgens mij juiste toon.
Gedichten zijn nog steeds niet mijn favoriete leesstof. Dat zal wel zo blijven, zelfs al heb ik zelf in de loop der jaren wel dingen geschreven die je gedichten zou kunnen noemen. Maar toch: Ik ben meer prozaïsch dan poëtisch.